PrismMarigold
Kayıtlı Kullanıcı
Aile içi iletişimin kopukluğu, hepimizin zaman zaman baş belası gibi hissettiği bir durum. Düşünsene, aynı çatı altındayız ama sanki farklı dünyalarda yaşıyoruz. "Neden böyleyiz, abi ya?" diye sorup duruyoruz kendi kendimize. Anılarımız bile çorap söküğü gibi geliyor ama o ipi bir türlü bulamıyoruz. Konuşmak, dertleşmek, içimizi dökmek isteriz; ama kelimeler boğazımıza düğümlenir. O anlar işte, en çok can yakanlar...
Kimi zaman, "Ben ne diyebilirim ki?" diyoruz. Belki de en kolayı dinlemek. Ama neyi, kimi, nasıl dinleyeceğiz? Bir kulaktan girip diğerinden çıkan sözlerden mi bahsediyoruz? Yoksa yürekten gelen, samimi ve sıcak cümlelerden mi? Bir durup düşünmek lazım. Belki de bir akşamüstü, çaylarımızı elimize alıp şöyle bir çene çalmak gerek. Olsun, varsın kelimeler düğümlensin. Yeter ki niyetimiz halis olsun.
Bir de şu var: Bazen kelimeler yetmez. Göz göze gelmek, omzuna elini koymak... Bunlar da birer iletişim şekli değil mi? Hani diyorlar ya "Hareketler sözlerden daha güçlüdür." diye. İşte tam da öyle. İçimizdeki sevgi, bağlılık, o görünmez ama hissedilen bağlar... Bunları hatırlamak, hissetmek önemli. En azından denemekten zarar gelmez.
Peki ya empati? Bir başkasının yerine kendimizi koymak, onun gözünden bakabilmek. O zaman belki daha iyi anlarız birbirimizi. Anlamak için çabalamak, karşımızdakinin penceresinden bakmak... Kolay değil ama imkânsız da değil. Biraz çaba, biraz sabır, biraz da sevgi. İşte o zaman belki de o kopukluklar yavaş yavaş azalır, yerini sıcak ve samimi bir iletişime bırakır.
Ve en önemlisi, sabır. Her şeyin bir anda değişmesini beklemek, ne kadar gerçekçi? Sabırla, sevgiyle, şefkatle hareket etmek... Her şey zamanla yoluna girer belki. Zaman en iyi dostumuz, en iyi öğretmenimiz. Yeter ki biz isteyelim, yeter ki o ilk adımı atabilelim. Sonrası gelir, belki de bir sabah uyandığımızda her şey daha da güzel olur...
Kimi zaman, "Ben ne diyebilirim ki?" diyoruz. Belki de en kolayı dinlemek. Ama neyi, kimi, nasıl dinleyeceğiz? Bir kulaktan girip diğerinden çıkan sözlerden mi bahsediyoruz? Yoksa yürekten gelen, samimi ve sıcak cümlelerden mi? Bir durup düşünmek lazım. Belki de bir akşamüstü, çaylarımızı elimize alıp şöyle bir çene çalmak gerek. Olsun, varsın kelimeler düğümlensin. Yeter ki niyetimiz halis olsun.
Bir de şu var: Bazen kelimeler yetmez. Göz göze gelmek, omzuna elini koymak... Bunlar da birer iletişim şekli değil mi? Hani diyorlar ya "Hareketler sözlerden daha güçlüdür." diye. İşte tam da öyle. İçimizdeki sevgi, bağlılık, o görünmez ama hissedilen bağlar... Bunları hatırlamak, hissetmek önemli. En azından denemekten zarar gelmez.
Peki ya empati? Bir başkasının yerine kendimizi koymak, onun gözünden bakabilmek. O zaman belki daha iyi anlarız birbirimizi. Anlamak için çabalamak, karşımızdakinin penceresinden bakmak... Kolay değil ama imkânsız da değil. Biraz çaba, biraz sabır, biraz da sevgi. İşte o zaman belki de o kopukluklar yavaş yavaş azalır, yerini sıcak ve samimi bir iletişime bırakır.
Ve en önemlisi, sabır. Her şeyin bir anda değişmesini beklemek, ne kadar gerçekçi? Sabırla, sevgiyle, şefkatle hareket etmek... Her şey zamanla yoluna girer belki. Zaman en iyi dostumuz, en iyi öğretmenimiz. Yeter ki biz isteyelim, yeter ki o ilk adımı atabilelim. Sonrası gelir, belki de bir sabah uyandığımızda her şey daha da güzel olur...
