TurquoiseDome
Kayıtlı Kullanıcı
Ayrılık sonrası insanın içi bir tuhaf olur. Kalbinin derinliklerinde bir boşluk. O boşluğu neyle dolduracağını bilemezsin. Her şey bir anda değişir. Sanki tüm dünya yerinden oynamış gibi. Zaman zaman öfke, zaman zaman hüzün. Bazen de hiçbir şey hissetmezsin. Garip değil mi?
Bir sabah uyanırsın, her şey normal gibi gelir. Ama sonra, o yokluk hissi. "Nasıl unuturum?" diye düşünürsün. Unutmak zor gelir. Beyin bir oyun oynar gibi. Bir yandan unutmak isterken, diğer yandan hatırlatır durur. Anılar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer.
Bir arkadaşınla kahve içerken, konular dönüp dolaşıp ona gelir. Konuşmak istemezsin ama dilin durmaz. "Neydi o günler," dersin, "ah o günler..." Ama bu da geçer. Her şey bir gün geçer. Öyle değil mi?
Yalnız kalmak istersin bazen. Kendi sesini dinlemek. Düşünmek istersin. Düşüncelerine dalarsın. Oysa bazen sadece sessizlik istersin. Kafanın içinde bir huzur. Ama o huzuru bulmak kolay olmaz.
Sonra bir bakarsın, yeni başlangıçlar kapıda. Bir umut ışığı belirir. Her şey yeniden şekillenir. Kalbin tekrar atar. Yaşam devam eder. "Ben bu yoldan geçtim," dersin. Ve o an, kendine bir söz verirsin. Yeni bir sayfa açılır. Yeni bir hikaye başlar.
Sonuçta, hayat bir yolculuk. Ve her yolculuk, çeşitli duraklardan geçer. Ayrılık da bu duraklardan sadece biri. Her durak, yeni bir başlangıç. Her bitiş, yeni bir hikaye. İşte bu yüzden, yolculuk devam eder…
Bir sabah uyanırsın, her şey normal gibi gelir. Ama sonra, o yokluk hissi. "Nasıl unuturum?" diye düşünürsün. Unutmak zor gelir. Beyin bir oyun oynar gibi. Bir yandan unutmak isterken, diğer yandan hatırlatır durur. Anılar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer.
Bir arkadaşınla kahve içerken, konular dönüp dolaşıp ona gelir. Konuşmak istemezsin ama dilin durmaz. "Neydi o günler," dersin, "ah o günler..." Ama bu da geçer. Her şey bir gün geçer. Öyle değil mi?
Yalnız kalmak istersin bazen. Kendi sesini dinlemek. Düşünmek istersin. Düşüncelerine dalarsın. Oysa bazen sadece sessizlik istersin. Kafanın içinde bir huzur. Ama o huzuru bulmak kolay olmaz.
Sonra bir bakarsın, yeni başlangıçlar kapıda. Bir umut ışığı belirir. Her şey yeniden şekillenir. Kalbin tekrar atar. Yaşam devam eder. "Ben bu yoldan geçtim," dersin. Ve o an, kendine bir söz verirsin. Yeni bir sayfa açılır. Yeni bir hikaye başlar.
Sonuçta, hayat bir yolculuk. Ve her yolculuk, çeşitli duraklardan geçer. Ayrılık da bu duraklardan sadece biri. Her durak, yeni bir başlangıç. Her bitiş, yeni bir hikaye. İşte bu yüzden, yolculuk devam eder…